Zo’n Café

Posted on April 14, 2015

By

Naast mijn werk als vinoloog (wat ik eigenlijk maar gedeeltelijk als werk beschouw), heb ik het voorrecht ook nog een aantal uren per week door te brengen achter de tap van een mooi café. Zo’n café waar men zich thuis voelt, waar iedereen welkom is. Waar het maar gedeeltelijk gaat om een glaasje van het een of ander en eigenlijk om de gezelligheid en een luisterend oor.

Zo’n café dus, waar je als barvrouw uiteraard zorgt dat de drank blijft vloeien, maar ook gewoon lekker jezelf kunt zijn. Waar je nog van toegevoegde waarde bent en iedereen bij naam kent. Waar bestellingen vol vertrouwen worden bijgehouden op een briefje, en bij een vergeten portemonnee gewoon een biertje kan worden besteld. Zo’n café dus.

In dit café had ik gisteren een leuk gesprek, over bijzondere objecten. Het ging over kunst, kitsch en LP’s. Over persoonlijke waarde en nostalgie. Twee waarden waaraan het wijn zeer zeker niet ontbreekt. Zo kent iedereen het wel, een mooie fles cadeau gekregen, of nog iets heel bijzonders onder het stof in de kelder. Maar wanneer maak je een dergelijke fles open? Is het niet zonde? Is dit nu echt het juiste moment? En toen stuitte ik op het volgende gedichtje:

“Jezus veranderde water in wijn,
Mijn schoonmoeder is nog knapper:
zij bewaard de flessen dapper
tot alles veranderd in azijn”. (Hans Melissen)

Bedenk dat 95% van de flessen wijn bedoeld is om binnen 2 jaar te drinken, en dus van een lange bewaartijd echt niet beter wordt. Laat je bij twijfel adviseren door een professional, maar vaak biedt google ook al uitkomst.

Maar vergeet vooral niet dat het leven veel bijzondere momenten kent en dat er dus heel regelmatig ruimte is voor goede wijn, geen uitstel, geen afstel. En heb je thuis een keer niets voorradig, of behoefte aan gezelligheid en een luisterend oor? Ga dan gewoon eens lekker naar een café, zo’n café dus.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *